Bir gün insan 'virgül' ü kaybetti. O zaman zor cümlelerden korkar oldu ve basit ifadeler kullanılmaya başladı. Cümleleri basitleşince, düşünceleri de basitleşti. Bir başka gün 'ünlem' işaretini kaybetti. Alçak sesle ve ses tonunu değiştirmeden konuşmaya başladı. Artık ne bir şeye kızıyor ne de bir şeye seviniyordu. Bir süre sonra 'soru işareti' ni kaybetti ve soru sormaz oldu. Hiçbir şey ama hiçbir şey onu ilgilendirmiyordu; ne kainat ne dünya ne de kendisi umurundaydı. Birkaç yıl sonra, 'iki nokta üst üste' işaretini kaybetti. Ve davranış sebebini başkalarına açıklamaktan vazgeçti. Ömrünün sonuna doğru elinde yalnız bir 'tırnak' işareti kalmıştı.Kendisine has tek düşüncesi yoktu. Son 'nokta' ya geldiğinde düşünmeyi ve konuşmayı unutmuş durumdaydı... Ve korkularak umutsuzluğa mahkum edilen insan(lık), yeniden en önemli silahına yani korkulan ve umutsuzluğu reddeden cüretine sarıldı. Komutan Yardımcısı Marcos'un, Chiapas' tan yükselen mücadele çağrısı Orta Doğu' da yankılandı. Ardından Fransız işçileri Paris' te 'YDD' zorbalığına 'Hayır' dedi. Fransız işçilerinin neo-liberal zorbalık paketlerine karşı açtığı mücadele bayrağını, Avrupalı işçiler de yükselti. Sonra Güney Kore işçileri 'Biz de Varız!' dediler...Peru' da MRTA, Meksika' da EZLN ve EPR ve Latin Amerika' da gerilla hareketleri ezilenlerin istemlerine tercuman oldular... Korkunun kanlı egemenliği sarsılmaya başladı. Onlar, yani başkaldıranlar ilk kıvılcımlardı. 'YDD' nin küreselleştiği zulüm bozkırındaki kıvılcımlar, özlenen yangınları çıkarmaktan şimdilik uzak olabilir. Ama unutulmamalıdır ki, 'virgül' ünden 'nokta' sına değin tüm noktalama işaretlerini yitirmiş insan(lık)ın, korkularını yenerek kıvılcımların bozkırı tutuşturacağı başkaldıranın dilbilgisi kurallarını tekrar anımsaması gerekiyor.
|
|
|
|
|
